Welke weg is de beste?

Op een ochtend bezocht ik samen met Chandra een gemeente, kerk, in Warmond. Mogelijk
met Nederlands bekendste evangelist Jan Zijlstra, als voorganger. Deze man van reeds 80 jaar oud, heeft heel wat wonderbaarlijke genezingen verricht in de naam van Jezus. Mensen die volkomen waren opgegeven door de heren en dames doktoren: ‘Sorry, we kunnen echt niets meer voor u doen!’…
Nu denk je misschien aan wonderen waarin psychologie een belangrijke rol speelt. Dat mensen ziek zijn tussen hun oren. Dat ze helemaal niet echt ziek zijn, fysiek gesproken. Dat gebedsverhoring enkel psychosomatisch ziekten aanpakt!
Kan allemaal zo zijn maar… Hoe verklaar je dan mensen die feitelijk, fysiek, ziek zijn verklaard. Iemand die daadwerkelijk – bijvoorbeeld – blind is aan een oog: dit oog beschadigd is! Ik sprak een jongedame waarvan een oog blind was en een oor doof. Beiden werden plotseling geheel genezen tijdens zo’n gebedsdienst. Het ziekenhuis in Groningen kon het niet verklaren!… En een onderzoek naar haar volledige genezing werd ingesteld. Ja, deze wonderen worden ‘scheppende wonderen’ genoemd, omdat er echt een daadwerkelijke (organische) verandering te zien is. Ik heb meer mensen over zulke wonderen, volledige genezingen, gesproken! Vanzelfsprekend bereiken zulke wonderen de media en directe omgeving, en het wil dan ook zo zijn dat plaatselijk waar iemand genezen is, een dorp uitloopt naar een volgende gebedsdienst aldaar!…
Veel mensen komen dan tot bekering: laten God toe tot hun Hart.
Toen Yeshua sprak over zijn eenheid met God, begreep niet iedereen hem. Maar doormiddel van zijn wonderen, openden men toch zijn hart.
In India worden zulke meesters – die wonderen verrichten – onder de lagere goden gerekend. Omdat naar zeggen het minder intelligente mensen aantrekt.
Bhakti yoga is de weg van toewijding. Dat je door devotie een wordt met God.
Jnana yoga is de weg van kennis. Dat je door inzicht een wordt met God.
Bij mij staat eenheid centraal en niet de zogenaamde weg.
Je hebt bijdehante boeddhisten die zichzelf op de borst slaan, omdat ze helemaal niet geloven in God. Is hun weg dan beter?…
Iedere weg is in mijn ogen shit, omdat het het element tijd vertegenwoordigt. Mensen praten altijd over wat niet is maar wel zal komen! Dat ze van A naar B bewegen.
Mensen vergelijken dan hun weg met die van iemand anders en geloven dat hun weg de beste is.
God of de Waarheid is belangrijk en niet dat je jezelf christen, advaitist, boeddhist, moslim, hindoe of wat dan ook noemt.
Jiddu Krishnamurti sprak over de liefde voor de Waarheid.
Waar zit onze passie?
Mensen hechten zich graag aan van alles. En omdat je je niet kunt hechten aan de Waarheid, hechten mensen zich aan hun beeld daarvan en aanbidden dat. Sommige mensen noemen zulk beeld ook wel concept(en) of zelfbeeld.
K zei dat de Waarheid een land zonder paden is.
Yeshua zei, wie mij heeft gezien heeft God gezien.
Uit beiden spreekt directheid.
Net als uit: Tat swam asi (Dat ben jij).
Ik zeg: Eenheid vraagt niets.
Als mens gaan we allen onze weg, hier en nu. Denken we na over onze gezondheid en verlichting (gelukkig zijn). Wie wil er niet gelukkig zijn?
Hier in het Westen dragen we vooral het kruis bewust of onbewust op onze schouders mee.
Ook de kerk biedt op haar manier verlichting aan. Ja, zelfs wonderen.
Als mens ben ik hier geboren en daarom meer gevoelig voor zijn boodschap, die van Yeshua. Maar buiten Israel heb ik ook India bezocht. Buiten de Bijbel heb ik ook Oosterse geschriften uitvoerig bestudeerd. En dergelijke!…
Ondanks mijn liefde voor Yeshua, weiger ik me aan het verhaal te hechten.
Zeg nu niet, dat Yeshua (Jezus) een verzonnen persoon is: want de meeste onderzoekers zeggen dat hij bestaan heeft.

....

Krishnamurti en Jezus
Als ik naar mezelf kijk zie ik hoe ik ben beïnvloed door Jezus en Krishnamurti. Op jonge leeftijd ervoer ik spontaan een grote affiniteit met het werk van Krishnamurti, veel later begon ik dat licht ook te zien bij Jezus. En omdat je Krishnamurti niet kan (‘mag’) volgen, kwam wel Jezus op die manier dichterbij.
Mijn eigen leven moet me dan denken aan die van Osho: hij die eerst 21 jaar door India reisde en lezingen gaf, ‘als een Krishnamurti’. Maar voor zichzelf toen begon in te zien, dat hij zijn luisteraars daarmee niet echt verder bracht, behalve dan van a naar c maar niet van x naar z. Toen herkende hij zichzelf in Krishna die met zijn fluit devoties aantrok. Hij, Osho, begon mensen te initiëren. De rest kennen we uit de media!…
Hij, Osho, bekritiseerde dan de luisteraars van Krishnamurti, die te veel in hun hoofd zaten en te weinig in hun hart.
Inderdaad lijkt het hedendaagse gezelschap van luisteraars van K te veel op een intellectueel gezelschap. Waar het woord ‘guru’ met een heel vies gezicht wordt uitgesproken!…
Goed, ik ken beide kanten. Het juist volgen en het juist niet-volgen.
Ik zit er een beetje tussen in. Nuchter en afstandelijk als een K. En met de betrokkenheid en liefde van een JC.
Ik weet wat het is om niet-te-volgen. Ik ken bijna alle werken van K en heb hem in 1981 moge ontmoeten, met duizenden anderen, in de RAI Amsterdam. Hij was mijn grote spirituele held maar die ook moet hebben gezegd, bij het einde van zijn leven: ‘Niemand heeft mij begrepen!’
Bij Osho sloegen de vonken wel over, naar ik heb begrepen.
Bij Jezus trouwens ook.
Maar mensen die christelijk zijn opgevoed en geestelijk zijn verkracht in hun ervaring, spugen op hem. Gooien in mijn ogen het kind met het badwater weg!
Mijn leraar Jezus kreeg pas grote betekenis voor mij, toen ik zijn leringen begon te praktiseren.
Dat was een pijnlijke weg voor mij. Hij nodigt je namelijk uit jezelf radicaal te overstijgen.
Van alle leraren is God de enige ware: de satguru. Ook Jezus zei op een dag, toen iemand hem ‘goede meester’ noemde: ‘Alleen God is goed.’ … ‘Alleen God verdient alle eer.’
Is het immers niet zo, dat een guru slechts met zijn vinger naar de maan wijst?
Toch verdient de leraar ook eer, want God heeft zich immers in hem/haar geopenbaard.
Jezus afwijzen is dan eigenlijk ook God afwijzen of jezelf afwijzen als zoon van God.
Op dit moment geef ik zoekers het nadrukkelijk advies zich nergens aan te hechten maar daarmee bedoel ik niet je liefde voor iets of iemand op te geven!
Als je liefde oprecht is naar bijvoorbeeld Osho (Krishnamurti, Jezus,…) wat is daar dan aan verkeerd?



Geen opmerkingen:

Een reactie posten