donderdag 11 april 2019

Bhakti versus jnana?

Je kunt van God houden en hem zijn toegewijd: bhakti.
Je kunt God willen leren kennen, de Waarheid willen realiseren: jnana.
Je kunt alles in het leven heel mentaal, verstandelijk proberen te benaderen. Misschien ben je mogelijk bang om controle te verliezen. Je zult weinig of niets hebben met spirituele leraren die van hun discipelen een zekere verering verwachten.
Het kan zijn, dat jij helemaal niet God wil leren begrijpen maar enkel ervaren, dichtbij hem zijn. Dat kennis van hem helemaal niet jouw doel is. In ieder geval niet het hoofddoel. Je hebt geen moeite om devoot te zijn. Zelfs geen moeite om de leraar als God zelf te zien.
Als je kijkt naar verhalen van mensen die een bijna-dood-ervaring hebben gehad, dat sta je versteld van hun devotie! De meeste nuchtere… de volkomen athe├»st… de wetenschapper…. de zondaar… e.d. voelen zich plotseling geheel heel persoonlijk aangeraakt en aangetrokken door een licht, dat volgens hen ook liefde is!
Hieruit spreekt dan ook duidelijk bhakti! Maar kan bhakti zonder de kennis van God? Leert men niet juist, ook bij een BDE meer over God?… Eerst had je geen kennis, inzicht van hem.
En kan inzicht zonder devotie. Kun je alleen goed functioneren door kennis, inzicht? Houd je immers ook niet van de natuur? Naast dat je er misschien alles van wil weten.
Wil je naast liefde voor je kinderen ook niet ze echt kennen?
Volgens mij gaat het bij volledige zelfkennis om jnana en bhakti.
Ik heb geen moeite met mensen die zeggen te geloven in een persoonlijke God.
Ik heb ook geen moeite met mensen die puur door inzicht tot zichzelf willen komen.
Maar ik heb wel moeite met eenzijdigheid en fanatisme.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten