dinsdag 12 maart 2019

Het portret van zelfkennis

Die is er volgens mij niet, je zou het ook de lege spiegel kunnen noemen!
Normaal zien we onszelf in een spiegel, nietwaar? Deze spiegel bevestigt ons ik, als mens.
Vanuit ons menselijk denken, verwachten we van zelfkennis hetzelfde, iets te zien!
We zijn altijd op zoek naar ‘iets’, met minder zullen we geen genoegen nemen.
Daarom dat psychologen (semi-wetenschappers) niet geloven in liefde. Wel in gedachten over liefde. Maar zij geloven niet in liefde als een feit naast gedachten en gevoelens. Het menselijk gedrag gaat volgens hen over wat je denkt en voelt, emotioneel gezien. Ook geloven zij dat je het brein bent.
Goed, je hebt altijd mensen met een papiertje psychologie die anders denken en geloven. Zo had je bekende psychiater Jan Foudriane. Hij durfde buiten de box te denken maar werd zelf gauw daardoor voor gek versleten, nietwaar?
Zelfkennis is niet wat je denkt. Ook al denk je nog zo ruim, zoals Jan Foudraine dat deed!
Zelfkennis vind je niet in India of in Israel of ergens om de hoek.
Het denken zal altijd met iets komen, ook al zegt het dat het niets is: dat is dan toch ook weer een concept?!
De heer Foudraine (ook bekend onder de naam Swami Amrito), die ik diverse keren in mijn leven heb moge ontmoeten, echt een man met een bijzondere stem en schrijftalent, schreef vele boeken over Osho en het onderwerp verlichting! Zijn boeken konden ernaar verwijzen maar zelfkennis zelf niet bevatten!…
De lege spiegel gaat over jou, je zult niets zien maar je zult eerst alle ervaringen en inzichten van de wereld hebben als je denkt iets te moeten zien. Net als al die prachtige boeken van Jan Foudraine.
Ja, je bent er al. Er valt eigenlijk niets nieuws te zien. Kan jij genoegen nemen met niets? Met dat je er al bent?
Jan heeft gezeten aan de voeten van Osho, en hij had een persoonlijk onderhoud met Jiddu Krishnamurti. Krishnamurti zag wel aan Amrito dat er iets was gebeurd in hem. Dat ie was aangeraakt door Osho! Dat ie verliefd geworden was op de verlichting zelf, indien mogelijk…. Maar K zag ook, dat ie de laatste stap nog moest zetten: het loslaten van Osho zelf.
Ja, we hechten ons aan van alles en iedereen, ook aan onze leraar/meester (zoals Osho zichzelf liever omschreef). Vroeg K dat Amrito geen liefde meer mocht ervaren naar Osho? Of dat ie moest breken met zichzelf afhankelijk op te stellen?!
Amrito werd ook verliefd op Alexander Smit. K zei keer op keer tegen zijn toehoorders, het leven, de waarheid is niet romantisch. Een lege spiegel, is dat zeker niet!
Een glimp van de waarheid is nog niet de waarheid zelf. Zoals het bekende voorbeeld van tien blinde zoekers die een olifant tegen komen (waarvan ze nog nimmer hebben gehoord!). De een voelt zijn poot, en geeft een omschrijving van zijn ‘olifant’. De ander voelt zijn slurf, en geeft deze versie van wat de olifant behoort te zijn. Zelfkennis is meer dan een glimp! Ja, Jan had zeker een glimp van de waarheid gezien! Misschien wel meerdere glimpen,… Hiermee wil ik hem niet beoordelen. Misschien was ie uiteindelijk wel volledig gerealiseerd, de hemel weet dat! Het gaat hier om hoe prachtig wij van alles weten te vertellen – ook de schrijver hier – over wat de waarheid zou moeten zijn of is. Ook de omschrijving: de lege spiegel, zijn slechts woorden en nimmer de Waarheid zelf.
Maar zoals Osho al zei: Kijk naar de richting waar mijn vinger naar wijst, ga niet zitten zuigen op die vinger! En daar waarschuwde ook K voor! Alleen hij verwierp daarbij ook het hele idee van meester en ashram gedoe! Nu weten we inmiddels wel waarom. Een ontmoeting met een leraar behoort niet romantisch te wezen (een valkuil voor leraar en zoeker!). Liefde voor wat waar is, is waar het echt om gaat. Ja, de spiegel is leeg.
Romantiek? ach, koop een bos bloemen voor je partner!

Geen opmerkingen:

Een reactie posten